Ανάμεσα στους δεκάδες «ειδικούς» που ισχυρίστηκαν εκ των υστέρων ότι είχαν προβλέψει την κρίση του 2008, ο Στιβ Εϊσμαν ξεχωρίζει. Αυτός ο ιδιόρρυθμος outsider της Wall Street είχε πράγματι τη διορατικότητα να σορτάρει τα αμερικανικά subprime δάνεια πριν από όλους τους άλλους, με αποτέλεσμα να βγάλει κέρδος 1 δισ. δολαρίων. Το trade του αυτό του έδωσε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Το μεγάλο σορτάρισμα», αλλά και την ικανότητα να κινεί τις αγορές όταν μιλά. Σήμερα, ο Εϊσμαν φαίνεται να έχει ήδη εντοπίσει το επόμενο «big short», που δεν είναι άλλο από τις ευρωπαϊκές τράπεζες, και πιο ειδικά τις ιταλικές. Οι ενδείξεις ότι η Ιταλία στοχοποιείται από κερδοσκοπικά funds, όπως αυτά που τα προηγούμενα χρόνια σόρταραν την αμερικανική αγορά στεγαστικής πίστης και αργότερα την Ελλάδα και το ευρώ, πληθαίνουν. Αλλωστε, η Ιταλία αρχίζει να γίνεται ένας προφανής στόχος: Ενα μεγάλο πακέτο για τη διάσωση των τραπεζών, μια πολιτική κρίση, η άνοδος των λαϊκιστών και, βέβαια, το δημόσιο χρέος των 2,3 τρισ. ευρώ κάνει πολλούς να αναρωτιούνται εάν η Ιταλία είναι η επόμενη Ελλάδα. 

Για τον Εϊσμαν η επόμενη μεγάλη κρίση κρύβεται στα κόκκινα δάνεια των ιταλικών τραπεζών, που, ως γνωστόν, υπολογίζονται σε 356 δισ. ευρώ. Οι τράπεζες εξακολουθούν να εγγράφουν τα δάνεια αυτά στους ισολογισμούς τους περίπου στο 45%-50% της αρχικής τους αξίας, την ώρα που στην πράξη αδυνατούν να τα πουλήσουν, παρά στα 20 σεντς ανά ευρώ. Εάν αναγκαζόταν να εγγράψει τα δάνεια στην πραγματική αξία τους, τότε ολόκληρο το ιταλικό τραπεζικό σύστημα θα ήταν χρεοκοπημένο, λέει ο Εϊσμαν.

Πραγματικά, το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι η κατάσταση των ιταλικών τραπεζών είναι πολύ χειρότερη από αυτήν που είναι διατεθειμένες να παραδεχθούν όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές. Μετά την «ψυχρολουσία» που επεφύλασσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ανεβάζοντας τον «λογαριασμό» για την επιβίωση της Monte Paschi από τα 5 δισ. ευρώ στα 8,8 δισ. ευρώ, η Deutsche Bank υπολογίζει ότι οι ιταλικές τράπεζες χρειάζονται 52 δισ. ευρώ σε νέα κεφάλαια, δηλαδή πολύ περισσότερα από αυτά που σχεδιάζει να διαθέσει η ιταλική κυβέρνηση. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, κάποιες τράπεζες μπορούν να αντλήσουν περίπου 20 δισ. ευρώ από την αγορά, αλλά το κράτος θα πρέπει να καλύψει τη μαύρη τρύπα που απομένει με χρήματα των φορολογουμένων.

Μια τέτοια κίνηση, βέβαια, φουσκώνει ακόμα περισσότερο το ιταλικό χρέος, που ήδη ανέρχεται στο 135% του ΑΕΠ και είναι το υψηλότερο στην Ευρώπη μετά το ελληνικό. Ομως, το πραγματικό πρόβλημα της Ιταλίας δεν είναι τόσο το υψηλό χρέος, όσο η πλήρης απουσία ανάπτυξης. Η ιταλική οικονομία παραμένει στάσιμη εδώ και χρόνια και το επίπεδο ζωής των Ιταλών δεν έχει βελτιωθεί καθόλου από το 2000. Η χώρα έχασε το 25% της βιομηχανικής της παραγωγής μετά την υιοθέτηση του ευρώ, ενώ η νεανική ανεργία αγγίζει το 40%.



Συνολική δυσαρέσκεια για το ευρώ

Ακόμα και οι παραδοσιακά φιλοευρωπαίοι Ιταλοί αρχίζουν να εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους απέναντι στο κοινό νόμισμα. Ολα τα κόμματα της αντιπολίτευσης τάσσονται πλέον κατά του ευρώ, ενώ ακόμα και ο Ματέο Ρέντσι είχε κηρύξει το τελευταίο διάστημα της πρωθυπουργίας του τον πόλεμο στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, τόσο για τις πολιτικές της λιτότητας που υπαγορεύουν όσο και για το ότι άφησαν αβοήθητη την Ιταλία στο ζήτημα του προσφυγικού.
«Εάν το επίπεδο ζωής τους δεν βελτιωθεί, οι Ιταλοί θα πουν σε κάποιο σημείο: “Δεν θέλουμε αυτή την ευρωζώνη πια”», προειδοποίησε την Πρωτοχρονιά ο επικεφαλής του γερμανικού οικονομικού ινστιτούτου Ifo, Κλέμενς Φουστ. «Η έξοδος της Ιταλίας θα ήταν η αρχή του τέλους για την ευρωζώνη», προσθέτει ο Νίκλας Ποτράφκε του ίδιου οργανισμού. Η Ιταλία απειλεί να κάνει τη διάσπαση της ευρωζώνης μια πολύ πραγματική πιθανότητα μέσα στο 2017, συμφωνεί ο γνωστός αρθρογράφος των «Financial Times» Γκίντεον Ράχμαν, προειδοποιώντας ότι, σε αντίθεση με την Ελλάδα, η Ιταλία είναι πολύ μεγάλη για να διασωθεί.