Στο Μέγαρο Μαξίμου εδώ και καιρό «δουλεύουν» το σενάριο... αποπομπής του ΔΝΤ από το πρόγραμμα, καθώς, πέραν όλων των άλλων, θα αποτελέσει και μια σημαντική προσωπική «νίκη» για τον Αλέξη Τσίπρα. Οπως έχουμε αναφέρει, και στην Κομισιόν έχουν «κουραστεί» από την στάση του Ταμείου, το οποίο εδώ και δυόμισι χρόνια όχι μόνο δεν βάζει λεφτά στο πρόγραμμα, αλλά και εγείρει συνεχώς «παράλογες» απαιτήσεις, που φέρνουν σε δύσκολη θέση ορισμένες από τις χώρες-μέλη της ευρωζώνης.

Ομως, όταν διατηρεί κάποιος ελπίδες ότι το Ταμείο θα οδηγηθεί στην έξοδο, πιθανότατα αγνοεί τη γερμανική πολιτική λογική. Και αυτό καθώς στο Βερολίνο δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για απομάκρυνση του Ταμείου, με την Ανγκελα Μέρκελ και τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε να επαναλαμβάνουν μονότονα πως «χωρίς ΔΝΤ, δεν υπάρχει πρόγραμμα».

Η καλύτερη λύση που μπορεί να υπάρξει για την Ελλάδα στην παρούσα φάση είναι να παραμείνει -όπως και μετά το πέρας της πρώτης αξιολόγησης- σε θέση... συνοδηγού. Γιατί, αν η Γερμανία τα βρει με το Ταμείο και αυτό εισέλθει στο πρόγραμμα με τη χορήγηση δανείων, τότε η κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά στο χειρότερο δυνατό σενάριο. 

Σε μια τέτοια περίπτωση, θα ασκηθεί υπέρμετρη πίεση για τη λήψη εντός των πρώτων μηνών του 2017 πρόσθετων μέτρων, προκειμένου να βγει η δύσκολη εξίσωση των υψηλών πλεονασμάτων για το 2019 και το 2020. Το Ταμείο φαίνεται να μην επιμένει πλέον για την αναθεώρηση των μελλοντικών πρωτογενών πλεονασμάτων, ώστε αυτά να πέσουν στο 1,5%, και ασπάζεται τη θέση των Ευρωπαίων για 3,5% του ΑΕΠ.

Ομως, για να επιτευχθούν οι στόχοι, το ΔΝΤ έχει ξεκαθαρίσει κατ’ επανάληψη, διά στόματος Π. Τόμσεν, ότι θα πρέπει το αφορολόγητο όριο να πέσει στα 5.000 ευρώ και να θεσμοθετηθεί νέος γύρος περικοπών στις υφιστάμενες κύριες συντάξεις, με εκμηδενισμό της «προσωπικής διαφοράς». Μάλιστα, ο κ. Τόμσεν υποστήριξε ότι αυτές οι δύο παρεμβάσεις θα πρέπει να υιοθετηθούν ανεξάρτητα από τον στόχο που θα τεθεί για τα πρωτογενή πλεονάσματα.

Η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει κάτι παραπάνω για την ελάφρυνση του χρέους, αλλά θα υποχρεωθεί να υπογράψει μνημόνιο με το Ταμείο (όπως έκανε με την ευρωζώνη τον Αύγουστο του 2015, προκειμένου να επισφραγιστεί η δανειακή σύμβαση των 86 δισ. ευρώ), το οποίο θα περιέχει σκληρά μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα, όπως συρρίκνωση αφορολογήτου και μειώσεις συντάξεων αλλά και μισθών στο Δημόσιο. Επί της ουσίας, πρόκειται για το σενάριο της απόλυτης... καταστροφής.