Η ιδέα ήταν το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης να συνοδευθεί με ένα «αφήγημα», όπως ονομάζεται στη γλώσσα της μοντέρνας πολιτικής επικοινωνίας η κατασκευή μιας παράλληλης, εικονικής πραγματικότητας, ελκυστικής για όσους δεν θέλουν ή δεν μπορούν να καταλάβουν και να δεχτούν την υπαρκτή πραγματικότητα. Ο σκοπός του «αφηγήματος» θα ήταν τριπλός. Πρώτον, να δώσει τη δυνατότητα στους βουλευτές του κυβερνητικού συνασπισμού που ψήφισαν το τέταρτο Μνημόνιο και τα μέτρα που το συνοδεύουν να πάνε διακοπές στις εκλογικές τους περιφέρειες, έχοντας έστω κάτι να πουν στους ψηφοφόρους τους. Δεύτερον, να ανορθώσει κάπως τη δημοσκοπική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην παγιωθεί η αίσθηση της κατάρρευσης και της μαζικής εγκατάλειψης από ολόκληρα τμήματα του εκλογικού σώματος. Και, τρίτον, να δώσει χρόνο στον κ. Τσίπρα και στο στενό επιτελείο του για να αποφασίσουν τι θα κάνουν από το φθινόπωρο χωρίς εσωτερική πίεση.

Τα πράγματα δεν πήγαν καλά για την κυβέρνηση. Το δικό της success story συγκρούεται με αυτό που αποτελεί τον μεγαλύτερο εχθρό ενός πολιτικού, όπως θρυλείται ότι έχει πει o Χάρολντ ΜακMίλαν: τα γεγονότα. Οι φορολογικές δηλώσεις προκαλούν ρίγη σε μεγάλες κατηγορίες εργαζομένων – στους ελεύθερους επαγγελματίες, τους οποίους η κυβέρνηση έχει αποχαιρετίσει ως δυνητικούς ψηφοφόρους και δεν χάνει ευκαιρία να τους δείχνει την αδιαφορία, αν όχι την εχθρότητά της απέναντί τους, αλλά και στους αγρότες, που αποτελούν κρίσιμη ομάδα για την εκλογική αντοχή της. Οι βανδαλισμοί στην Αθήνα αποξενώνουν τους εμπόρους και το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές απογοητεύει τους εμποροϋπαλλήλους. Η σύγκρουση με τη Δικαιοσύνη και για τη Δικαιοσύνη δηλητηριάζει το πολιτικό κλίμα και την αίσθηση χαλάρωσης κάθε θεσμικού ορίου. Και η έξοδος στις αγορές έχει πια προεξοφληθεί, όπως έχει προεξοφληθεί ότι θα είναι δειλή, διστακτική, ακριβή, ενδεχομένως μη επαναλήψιμη και ασφαλώς δεν θα σηματοδοτεί την επιστροφή της Ελλάδας στη διεθνή χρηματοδοτική κανονικότητα. Υπό αυτές τις συνθήκες ένα διάγγελμα θριάμβου του κ. Τσίπρα, όπως σχεδιαζόταν, ενέχει τον κίνδυνο να εκληφθεί από τους πολίτες ως δείγμα απώλειας της επαφής με το κοινό αίσθημα.

Παρ’ όλα αυτά η προοπτική της επιδείνωσης είναι πιθανότερη από εκείνη της βελτίωσης. Το φθινόπωρο τα νοικοκυριά καταστρώνουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Δεν θα είναι απλό για χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, οικογένειες. Ο ΕΝΦΙΑ θα έρθει, με την αντιπολίτευση να υπενθυμίζει τη φράση του κ. Τσίπρα ότι αυτός ο φόρος δεν σηκώνει αλλαγή ή βελτίωση και γι’ αυτό μπορεί μόνον να καταργηθεί. Μέσα στις πολλές ανακολουθίες, εκείνες που αφορούν τα φορολογικά βάρη έχουν το μεγαλύτερο κόστος για την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό προσωπικά. Και η τρίτη αξιολόγηση προδιαγράφεται απελπιστική, ειδικά για τους εκλογικούς σχεδιασμούς της κυβέρνησης. Τα κεφάλαιά της αφορούν και θίγουν τον εναπομείναντα σκληρό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ, που έχει μετατραπεί σε κόμμα δημοσίων υπαλλήλων και τιμά αυτή την επιλογή με ένα νομοσχέδιο-βαριετέ ρουσφετολογικών ρυθμίσεων υπέρ υπαλληλικών κατηγοριών, όπως αυτό που παρουσίασε ο κ. Σκουρλέτης. Επίσης, μια έξοδος στις αγορές, έστω και υπό τους όρους που προαναφέρθηκαν, μπορεί να στηρίξει μια κάποια υπόσχεση για το μέλλον. Στις αρχές του φθινοπώρου η ανεργία είναι ακόμη στα χαμηλά του έτους, λόγω της τουριστικής σεζόν, ενώ και τα έσοδά της ζεσταίνουν κάπως την οικονομική δραστηριότητα και το πορτοφόλι των χιλιάδων εργαζομένων στον μόνο κλάδο που άντεξε και με το παραπάνω την κρίση.

Με αυτά τα δεδομένα δεν πρέπει καθόλου να αποκλειστεί το ενδεχόμενο ο κ. Τσίπρας να κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και να προσφύγει για άλλη μια φορά στις κάλπες. Αλλωστε είναι μια φυσική τάση για όλους τους πολιτικούς που αποδίδουν καλύτερα στο προεκλογικό μπαλκόνι παρά στην άσκηση της εξουσίας. Οσο αργεί να πάρει την απόφαση, το επόμενο «αφήγημα» θα έχει όλο και μικρότερο κοινό διατεθειμένο να το καταναλώσει.