Με τον χαρακτήρα αυτής της κυβέρνησης, τα πρόσωπα έχουν περιορισμένη σημασία. Λίγο λιγότερη ή περισσότερη «αντίσταση» στην τρόικα μέχρι την αποδοχή της πραγματικότητας, λίγο καλύτερη ή χειρότερη επικοινωνία, δεν αλλάζουν την ουσία και τη φορά των πραγμάτων. Με τον ανασχηματισμό, ο κ. Τσίπρας έχει να απαντήσει σε ένα άλλο ερώτημα: «Ποιος κυβερνά αυτό το κόμμα». Η επιλογή του είναι κρίσιμη για ό,τι θα ακολουθήσει. Το δίλημμα είναι σαφές και δεν το διάλεξε - του το επέβαλαν. Εχει τώρα να αποφασίσει εάν θέλει να αναγνωρίσει πως είναι αρχηγός ενός σχηματισμού συλλογικοτήτων, με δυνητική πολιτική αυτοτέλεια ή αυτονομία, ή εάν θεωρεί πως είναι ο ίδιος, και όχι το κόμμα, που έχει τη λαϊκή εντολή.

Ο κ. Τσίπρας δεν ίδρυσε τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου το ΠΑΣΟΚ. Δεν «έφτιαξε τον χώρο». Ωστόσο, προσωποποιεί την ανάδειξή του από μια σταθερή, αλλά μικρή εκλογική καταγραφή σε πόλο εξουσίας. Πολύ περισσότερο αυτό ισχύει για τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα, το μνημόνιο και τη διάσπαση του καλοκαιριού του 2015. Εάν ο αρχηγός του θεωρεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ των εκλογών του Σεπτεμβρίου είναι ένα «άλλο κόμμα», τότε αυτονόητα επιφυλάσσει για τον εαυτό του έναν οιονεί ιδρυτικό ρόλο. Το επιχείρημα (όχι εντελώς αβάσιμο) είναι ότι τον Γενάρη του ’15 οι πολίτες ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τον Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς ψήφισαν «τον Αλέξη».

Τα δείγματα για το πώς βλέπει τον εαυτό του μέσα στο κόμμα του δεν θα είναι δυσδιάκριτα. Δύο στελέχη, ο κ. Σκουρλέτης και ο κ. Φίλης, λέγεται (βάσιμα) πως αρνήθηκαν τη θέση του γραμματέα. Μια ομάδα στελεχών που η γνώμη τους βαρύνει στον κύκλο εξουσίας τον προτρέπουν να πάρει αποστάσεις από τον κ. Παππά, μετά την περιπέτεια του νόμου για τα κανάλια και το κόστος της. Εάν θυμηθεί κανείς όσα έχει πει ο κ. Μοσκοβισί για τον ρόλο του κ. Παππά στη διαπραγμάτευση του μνημονίου του ΣΥΡΙΖΑ, η πίεση δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ασήμαντη προοπτικά. Τέλος, ο κ. Σκουρλέτης περιέγραψε τι δέχεται και τι όχι για να μείνει στην κυβέρνηση, ενώ οι λεγόμενοι «53» επιδιώκουν ανοιχτά μια εν τοις πράγμασι μεταβολή του ΣΥΡΙΖΑ σε πολυτασικό κόμμα, μια επιστροφή, δηλαδή, στην πρότερή του κατάσταση, με αντίστοιχο περιορισμό των εξουσιών του προέδρου.

Τα πράγματα δεν έχουν φτάσει στα άκρα, ούτε υπάρχει ανοιχτή αμφισβήτηση. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για ένα «Πεντελικό» του ΣΥΡΙΖΑ - αν και οι αναλογίες με τις φάσεις του ΠΑΣΟΚ πολλαπλασιάζονται, μαζί με το νοσταλγικό ντεκόρ κάποιων προσώπων από το παρελθόν που αναβαπτίζονται στα νάματα της Αριστεράς. Ομως, η πρόκληση είναι παρούσα. Για την ώρα, όλα δείχνουν πως ο κ. Τσίπρας κλίνει στην απόφαση της παγίωσης της εξουσίας του. Αν διατηρήσει τον κ. Παππά όσο κοντά του βρίσκεται σήμερα και προχωρήσει στη διχοτόμηση του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, θα ξέρουν όλοι (και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι) πως ο κ. Τσίπρας θεωρεί εαυτόν αρχηγό και όχι πρόεδρο.