Η Ελλάδα βρίσκεται εδώ και έξι χρόνια στην εντατική, με κάποια μικρά διαλείμματα  στα οποία μπαίνει στον θάλαμο αποθεραπείας και γρήγορα επιστρέφει εκεί που μπήκε τον Μάιο του 2010. Ουσιαστικά είναι σαν να έχουμε πάρει το ασανσέρ από τον τελευταίο όροφο ενός ουρανοξύστη και συνεχώς να κατεβαίνουμε ορόφους, χωρίς να γνωρίζουμε πότε θα φτάσουμε στο ισόγειο και την έξοδο. Διότι, πώς αλλιώς να ερμηνευτεί το γεγονός ότι χρόνο με τον χρόνο μειώνεται το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων, αυξάνονται οι φτωχοί, ενώ πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται πως τα δύσκολα είναι μπροστά;

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο έχουμε μια κυβέρνηση η οποία μπορεί να μην πιστεύει το πρόγραμμα που εφαρμόζει, ωστόσο το ακολουθεί, ελπίζοντας σε κάποιο θαύμα ή σε κάποια μεγάλη πολιτική αλλαγή στην Ευρώπη, η οποία θα ακυρώσει τους μνημονιακούς νόμους.

Το νέο αφήγημα του Μαξίμου έχει να κάνει με τις παρενέργειες του Brexit, αλλά και με την κατάσταση στην Τουρκία μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα. Κοινώς εκτιμούν ή, για να ακριβολογούμε, ελπίζουν, πως το γενικότερο περιβάλλον θα παίξει ρόλο ώστε να υπάρξει μια χαλάρωση στην εφαρμογή του προγράμματος.

Για παράδειγμα, αν και δεν εντάσσονται σε κάποια προεκλογική σκοπιμότητα, έχουν ενδιαφέρον αυτά που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός για τις εργασιακές σχέσεις, ήτοι για τις συλλογικές συμβάσεις και τον κατώτατο μισθό. Μιλάμε για προτάσεις, εν πολλοίς σωστές, οι οποίες, όμως, βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τις διαθέσεις των δανειστών, μιας και οι εταίροι μιλούν για πλήρη απελευθέρωση των απολύσεων, κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικής σύμβασης και λογικής κατώτατου μισθού, αλλαγής του συνδικαλιστικού νόμου. Το ερώτημα είναι εάν και κατά πόσον μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος με τους δανειστές το προσεχές φθινόπωρο στα ζητήματα των εργασιακών σχέσεων, προκειμένου να κλείσει και η δεύτερη αξιολόγηση. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η οικονομία δεν αντέχει έναν νέο γύρο αβεβαιότητας και πολύμηνης διαπραγμάτευσης. Από την άλλη, είναι προφανές ότι η κυβέρνηση δεν αντέχει και άλλη οπισθοχώρηση, πολύ περισσότερο σε ζητήματα που αποτελούν το τελευταίο οχυρό.

Κατά συνέπεια, τους επόμενους μήνες, όλες οι πλευρές, όχι μόνο η ελληνική κυβέρνηση, θα βρεθούν ενώπιων κρίσιμων διλημμάτων. Η απόφαση που θα ληφθεί θα είναι σε μεγάλο βαθμό απόρροια πολλαπλών και σύνθετων παραγόντων.