Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός ζει μια ιστορική εξαπάτηση κατ’ εξακολούθηση. Δηλαδή, ψήφισε μια κυβέρνηση που έταξε αντιμνημονιακές λύσεις και επιδέξιους χειρισμούς διαπραγμάτευσης και αυτή η κυβέρνηση υπέγραψε μια σκληρή μνημονιακή σύμβαση, θυσιάζοντας μια βιώσιμη λύση. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν δόλος και σχεδιασμός ώστε η κυβέρνηση να υφαρπάξει τις ψήφους και να προχωρήσει με πολιτικές που δεν είχε ανακοινώσει ποτέ. Αλλά το σενάριο της ιστορικής εξαπάτησης δεν είναι απολύτως πειστικό. Ωστόσο, όμως, η Ελλάδα συντρίβεται κατ’ εξακολούθηση.

Ακριβώς πριν από δύο χρόνια ο Αλέξης Τσίπρας έφθασε τη χώρα στην όχθη του σύγχρονου Σαγγάριου, τη «μαύρη Κυριακή» 12 Ιουλίου του 2015, στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών. Ευτυχώς συνθηκολόγησε ύστερα από 17 ώρες, τα ξημερώματα της 13ης Ιουλίου του 2015, όταν ο πανικός τον εμπόδισε να προχωρήσει στη ρήξη! Ο Ελληνας πρωθυπουργός συνειδητοποίησε τον μέγαλο κίνδυνο της επερχόμενης εθνικής καταστροφής, σε αντίθεση με τους βασιλόφρονες, που, παρά την ήττα στον Σαγγάριο, συνέχισαν την ίδια εφιαλτικά καταστροφική στρατηγική τους τραγικά «γυμνοί», αγνοώντας την επέλαση του Κεμάλ, χωρίς συμμάχους και με αποδυναμωμένο στρατό, προκαλώντας μια ανείπωτη τραγωδία. Στις 15 Νοεμβρίου του 1922, έπειτα από μια δίκη-εξπρές στο Εκτακτο Στρατοδικείο, εκτελούνται στου Γουδή ως υπαίτιοι για τη Μικρασιατική Καταστροφή με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας οι 6 μοιραίοι πρωταγωνιστές της τραγωδίας: Οι πρώην πρωθυπουργοί Δημήτριος Γούναρης, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης και Νικόλαος Στράτος, οι υπουργοί Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής και ο αρχιστράτηγος Μικράς Ασίας και Θράκης Γεώργιος Χατζηανέστης.

Προφανώς η υποταγή του αριστερού Ελληνα πρωθυπουργού στους δανειστές αποδεικνύεται σωτήρια για τη χώρα. Εστω και «στο και πέντε» συνειδητοποίησε τις επερχόμενες ημέρες της Πομπηίας, με την ολοσχερή διάλυση του κράτους και την ολική έκρηξη των ελληνικών τραπεζών. Επειδή, όμως, θέλω να είμαι δίκαιη, η συντριβή της χώρας ξεκίνησε όταν τον Μάιο του 2010 συνομολογήθηκε από την κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου το μεγαλύτερο δάνειο στην ανθρώπινη ιστορία, υπό τον όρο της συρρίκνωσης μέσω της εσωτερικής υποτίμησης των εισοδημάτων, και, παράλληλα, αποπληρώνοντας όλα τα παλιά δάνεια (που τη γονάτισαν) συν τα καινούργια που έχει υπογράψει. Οι ΠΑΣΟΚοι, που το 2010 υποστήριζαν πως το μνημονιακό δάνειο ήταν μονόδρομος (μαζί με τους δεξιούς του Σαμαρά που διαφωνούσαν, αλλά που κάποια στιγμή άλλαξαν γνώμη για να αναρριχηθούν στην εξουσία), σήμερα μου λένε με αυταρέσκεια: «Είδες τώρα και οι ΣΥΡΙΖΑίοι αντιλήφθηκαν τον μονόδρομο!» Απαντώ: Μα, μας συνέθλιψαν! Η μέγγενη με την οποία το κατάφεραν ήταν ακριβώς αυτά τα μνημονιακά δάνεια που οι κυβερνήσεις σας υπέγραψαν το 2010 και το 2012 και προσποιούνταν ότι τηρούσαν.

Ακριβώς όπως η Γερμανία συνεθλίβη το 1919 υπογράφοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, έτσι κι η Ελλάς συνεθλίβη υπογράφοντας τις μνημονιακές, δανειακές συμφωνίες – την πρώτη ώστε να διασωθούν οι γαλλογερμανικές τράπεζες, τη δεύτερη για να διασωθούν οι Ελληνες τραπεζίτες, ο πολιτικός τους περίγυρος και τα ΜΜΕ που ταΐζονται από τα δάνεια αυτά. Στην άφρονα μανία της Γερμανίας να υποβάλει ολόκληρο τον ελληνικό λαό σε συλλογική τιμωρία (όπως είχαν κάνει οι Σύμμαχοι στη Γερμανία το 1919), με σίγουρο αποτέλεσμα την επέκταση της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρώπη, απαντώ με τη φράση του Keynes, με την οποία ο Αγγλος οικονομολόγος, σχολιάζοντας τη Συνθήκη των Βερσαλλιών, έγραφε: «...Η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά τη Γερμανία το ίδιο ένοχη με τους Συμμάχους, οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν». Επτά χρόνια και κάτι, η ίδια κατάσταση συνοψίζει την ελληνική πραγματικότητα. Η Ελλάς, όντως, συντρίβεται.

Ο κ. Τσίπρας για να υπογράψει το νέο Μνημόνιο, ξημερώματα πλέον της 13ης Ιουλίου, αποδέχθηκε όρους δανεισμού εξοντωτικούς για την κοινωνία και αναιρετικούς της κρατικής αυτονομίας. Το αντάλλαγμα του Ελληνα πρωθυπουργού στο τριετές δάνειο των 86 δισ. ήταν τα σκληρά και επώδυνα (για τους πολλούς, πάντοτε) μέτρα εισοδηματικής και φορολογικής πολιτικής και, κυρίως, η ιδιωτικοποίηση του κράτους αλά «Treuhandanstalt»... Η κυβέρνηση Τσίπρα ουσιαστικά εκχώρησε στους δανειστές την υλοποίηση της πιο ραγδαίας αλλαγής στη δομή της οικονομίας μέσω του νέου Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων. Ομως, δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά καπιταλισμός και σύγχρονη δημοκρατία χωρίς το κράτος να διατηρεί κεντρικό ρόλο στην οικονομία και χωρίς τους πολιτικούς να γίνονται «νονοί της επιχειρηματικότητας». «Η ιδιωτικοποίηση στην Ελλάδα σημαίνει τώρα ξεπούλημα», τονίζει ο πολιτικός οικονομολόγος Γενς Μπάστιαν. Ο Μπάστιαν ήταν ένας από τους υπευθύνους για τις ιδιωτικοποιήσεις στο πλαίσιο της Ομάδας Δράσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Ελλάδα, ενός σώματος εμπειρογνωμόνων διαφορετικού από την τρόικα. Ο ίδιος εκτιμά ότι ήταν «πολιτικό λάθος» να τεθεί ο στόχος των 50 δισ. ευρώ από πωλήσεις κρατικών περιουσιακών στοιχείων.

Από την έναρξη της κρίσης των Μνημονίων, το 2010, στην Ελλάδα, οι «κανόνες» συνεχώς αλλάζουν. Με τα Μνημόνια υλοποιείται η μεγαλύτερη οικονομική παρέμβαση στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Ωστόσο, ο τρόπος που γίνεται είναι έωλος. Επειδή πρόκειται για εκβιαστική, οικονομική παρέμβαση που καταλήγει σε κοινωνικό χάος. Προφανώς ο αφόρητος δανεισμός είναι το χαμηλότερο σκαλί εξευτελισμού. Στη διάρκεια της προηγούμενης εικοσαετίας η Ελλάδα έζησε τα οφέλη από την απελευθέρωση του τραπεζικού συστήματος και της αύξησης των διαθέσιμων δανειακών κεφαλαίων. Ο συνδυασμός αυτός έφερε σταθερή αύξηση του εθνικού, οικογενειακού και προσωπικού πλούτου. Ο κύκλος αυτός έχει κλείσει από το 2010, καθώς ο «γόρδιος δεσμός» τραπεζών - ομολόγων - κράτους κατέληξε με εφιαλτικό τρόπο. Ομως η χώρα δεν έχει μάθει να επιβιώνει. Ούτε με τα σημερινά δεδομένα κάτι τέτοιο φαίνεται εγγυημένο. Τα δημόσια ελλείμματα και τα συνακόλουθα δημόσια χρέη οδηγούν πάντοτε τον πληθυσμό της χώρας που χρεώνεται σε βαρύτατη φτώχεια. Επιπλέον, διαβρώνουν τον κοινωνικό ιστό και εμπεδώνουν τη μιζέρια στον πολιτισμό που βιώνουμε. Ομως να μην είναι αχάριστοι και οι νεόπτωχοι, αφού η χώρα θα βγει στις αγορές...

Η έννοια της πτώσης, της παρακμής, της χρεοκοπίας, είναι παρούσα. Τη σκέπτομαι συχνά όταν ακούω τώρα λεονταρισμούς περί εξόδου στις αγορές από την κυβέρνηση Τσίπρα. Εκεί που φτάσαμε, με το χρέος μας όχι μόνο να μη λιγοστεύει, αλλά να αυξάνεται, τι περιθώρια, τι επιλογές έχουμε; Οι περισσότεροι Ελληνες αισθάνονται ξεπεσμένοι, έγιναν νεόπτωχοι. Εχασαν τα εισοδήματά τους, την ασφάλειά τους – ενώ ενάμισι σχεδόν εκατομμύριο από αυτούς έχασαν τη δουλειά τους. Και, δυστυχώς, η αμετροέπεια, η απαιδευσία και η εκφοβιστική ωμότητα κυριαρχούν. Εδώ και επτά χρόνια περνούν κατά δεκάδες τα μνημονιακά μέτρα κατά της οικονομίας, των εργαζομένων, των συνταξιούχων, του λαού... αλλά την αποκρύπτουν όλοι όσοι υπέγραψαν και υλοποίησαν τα τρία Μνημόνια.