Είναι προφανώς μεγάλες οι διαστάσεις της υπόθεσης του υπουργού Αμυνας, που παρενέβη σε μια ποινική υπόθεση με τηλεφωνήματα προς έναν ισοβίτη για να τον πείσει να καταθέσει σε βάρος ενός επιχειρηματία που θεωρεί «εχθρό». Ο εν λόγω υπουργός δεν έχει συνείδηση της ιδιότητάς του, του ειδικού βάρους του αξιώματός του και του όρκου που έχει δώσει στη Βουλή για την προάσπιση του Συντάγματος της Ελληνικής Δημοκρατίας. Συνεπώς, δεν κάνει εντύπωση ότι δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί πως δεν είναι μια απλή «λεπτομέρεια» η αρχή της διάκρισης των εξουσιών. Αλλά, δυστυχώς, υπάρχει και χειρότερο σ’ αυτή την άθλια υπόθεση. Κι αυτό συνίσταται στο ότι ο εν λόγω υπουργός έλαβε πλήρη κάλυψη απ’ τον πρωθυπουργό και -το ακόμα χειρότερο- προσωπικά από τον υπουργό Δικαιοσύνης! 

Η υπόθεση πήρε, λοιπόν, εφιαλτικές διαστάσεις. Διότι είναι βαριά η σκιά του ερωτήματος: Αν ο ιδιόρρυθμος υπουργός Αμυνας έχει χάσει τον έλεγχο των πράξεών του, για λόγους που μόνο αυτός μπορεί να γνωρίζει καλύτερα, τι συμβαίνει με τον πρωθυπουργό και τον υπουργό Δικαιοσύνης; Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται ότι στην Ελλάδα το πολίτευμα είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία; Τους είναι έννοια ανοίκεια το Κράτος Δικαίου;

Πριν αυτά να απαντηθούν με κάποιον τρόπο, βέβαιο είναι, δυστυχώς, κάτι άλλο: Οτι ο πρωθυπουργός και το επιτελείο των στενών συνεργατών του προσπάθησαν να παρέμβουν για να διαμορφώσουν το νέο μιντιακό τοπίο με δικούς τους όρους και με πρόσωπα της επιλογής τους. Και επειδή απέτυχαν παταγωδώς στην προσπάθειά τους αυτή, οδηγήθηκαν σε «καταστάσεις» άσχημες πολύ και για τους ίδιους και για τη χώρα.

Δεν ήταν απλώς «λάθος» ή «ατύχημα» ο διάλογος της κυβέρνησης με τον ισοβίτη, αλλά κίνηση συνειδητή και με συγκεκριμένο στόχο. Αυτό είναι που έχει σοκάρει πολιτικούς και πολίτες και εγείρει ερωτήματα ως προς το πώς εννοεί το θεσμικό οικοδόμημα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας η ηγεσία της Ριζοσπαστικής Αριστεράς.
Ο «Ευρωπαίος», όπως δηλώνει ο ίδιος πλέον, πρωθυπουργός θεωρεί μήπως ότι στο εσωτερικό της χώρας μας του προσφέρονται δυνατότητες για ασκήσεις Ιακωβινισμού και για «τιμωρίες» όσων θεωρεί απείθαρχους «ταξικούς αντιπάλους» χρησιμοποιώντας άνομα μέσα και τακτικές πίεσης και εκφοβισμού τους;

Τσακίζει τις τάξεις των μικρών και των μεσαίων αστών για να μαζέψει «μνημονιακά» χρήματα και τους προσφέρει, μήπως, ως «αντάλλαγμα» την καταδίωξη των «πλούσιων» μεγαλοαστών; Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που νομίζει ότι εκπροσωπεί η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ; Αν, πάντως, στελέχη της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας πιστεύουν πως έτσι δείχνουν ότι συμπονούν τους δυστυχείς πολίτες που δεν καταλαβαίνουν, οι καημένοι, και πολλά, ας διαβάσουν τον Μαρκ Τουαίην, που έγραφε:
«Ο λόγος για τον οποίον οι βουλευτές εμφανίζονται συμπονετικοί απέναντι σε άτομα με μειωμένη αντίληψη είναι ότι υποσυνείδητα συναισθάνονται πως στην ίδια κατηγορία υπάγονται και οι ίδιοι».