Ηδη από τον Απρίλιο του 2015, το «Spiegel» είχε αποκαλύψει το εμπιστευτικό έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που είχε στα χέρια του ο Σόιμπλε με τίτλο «Η Ελλάδα μετά την αποχώρηση από το ευρώ» και μέσα υπήρχαν συγκεκριμένες αναφορές για την παράλληλη χρήση του νέου νομίσματος με το ευρώ! Οι συνέπειες είχαν αναλυθεί και το συμπέρασμα: «Η Ελλάδα οδηγείται σε άτακτη χρεοκοπία. Εάν η κυβέρνηση Τσίπρα δεν καταφέρει να συγκεντρώσει τα απαραίτητα χρήματα για την πληρωμή του ΔΝΤ, θα έρθει η άτακτη χρεοκοπία. Και ο ευρωπαϊκός μηχανισμός EFSF, ο μεγαλύτερος χρηματοδότης της χώρας, θα ήταν αναγκασμένος να κηρύξει άμεσα απαιτητά τα δικά του δάνεια, ύψους 130 δισ. ευρώ. Ο λόγος είναι ότι τα δάνεια αυτά είναι συνδεδεμένα με τα αντίστοιχα του ΔΝΤ. (Τελικώς, η κυβέρνηση μετά τους γνώριμους λεονταρισμούς, υπέκυψε και αποπλήρωσε τη δόση του ΔΝΤ με καθυστέρηση). Κατά συνέπεια, η ελληνική κυβέρνηση δεν θα έβρισκε πλέον αγοραστές ούτε για τίτλους βραχείας διάρκειας, τα αποκαλούμενα T-Bills, για να επιβιώσει».

Με συνέπεια, όπως περιέγραφε το εμπιστευτικό έγγραφο, «σε αυτήν την περίπτωση δεν θα υπήρχε άλλη επιλογή παρά να εκδώσει κουπόνια/τίτλους για να πληρώσει προμηθευτές, συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους». Με αυτούς μπορεί κανείς (θεωρητικά) να πληρώσει το ρεύμα ή τη θέρμανση, αλλά και να κάνει τα ψώνια του. Λειτουργούν ως μέσα πληρωμής. «Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Ελλάδα θα καθιέρωνε ένα παράλληλο νόμισμα».

Στο έγγραφο αφήνεται να εννοηθεί ότι ο ιδιωτικός τομέας και η ελεύθερη αγορά θα εξακολουθούσαν να λειτουργούν σε πρώτη φάση με ευρώ, στο Δημόσιο οι πληρωμές θα γίνονταν με αυτό το παράλληλο νόμισμα, το οποίο θα είχε μεν ονομαστική αξία σε ευρώ, αλλά «θεωρείται σίγουρο ότι πολύ σύντομα η πραγματική διαπραγμάτευσή του θα γίνεται σε τιμή χαμηλότερη της ονομαστικής του αξίας». Αυτό δείχνει η εμπειρία από άλλες χρεοκοπημένες χώρες, όπως η Αργεντινή προ δεκαετίας, όπου τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις δέχονταν τους τίτλους μόνο με έκπτωση (για τον καταστηματάρχη). Ο λόγος είναι ότι προεξοφλούν την υποτίμηση ενός πιθανού νέου νομίσματος. To «Spiegel», είχε, επίσης, αποκαλύψει ότι η ΕΚΤ είχε ήδη ερευνήσει αυτό το σενάριο για την Ελλάδα, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο ένας στους τρεις Ελληνες θα πληρωνόταν με αυτούς τους «πληθωριστικούς» τίτλους. Πρόκειται, προφανώς, για τους εργαζομένους στον δημόσιο τομέα.

Αρα, λοιπόν, οι δανειστές μας ήξεραν τα σχέδια της κυβέρνησης Τσίπρα. Και στο Ελλαδιστάν έπεσαν όλοι από τα σύννεφα από τις δήθεν αποκαλύψεις του Κορεάτη. Ξεπεσμός. Εστω και αργά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέθεσε στη Βουλή το αίτημα για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής. Στη συνειδητή εξαπάτηση της χώρας πρέπει να πέσει άπλετο φως.

Ο Σόιμπλε ήταν πανέτοιμος όταν, αργά το απόγευμα της Παρασκευής 10 Ιουλίου του 2015, την ώρα που οι υπουργοί Οικονομικών της Ε.Ε. ετοίμαζαν τις αποσκευές τους για τις Βρυξέλλες, όπου θα διεξαγόταν ακόμα ένα Eurogroup αφιερωμένο στην ελληνική κρίση, και ένα δικό του μήνυμα e-mail από το Βερολίνο προσγειωνόταν στα εισερχόμενα πολύ μικρού αριθμού ανώτατων αξιωματούχων. Το μήνυμα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έλεγε: «Πρέπει να προσφερθεί στην Ελλάδα η δυνατότητα μιας σύντομης διαπραγμάτευσης, με στόχο προσωρινή έξοδο από την ευρωζώνη». Ηταν η πρώτη φορά που το ενδεχόμενο ενός -έστω και προσωρινού- Grexit ακουγόταν από επίσημα ευρωπαϊκά χείλη. Το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Ηταν γραμμένο στυγνά και ωμά.

Ο Σόιμπλε είχε επιλέξει να χτυπήσει στην καρωτίδα. Το e-mail σήμανε συναγερμό σε Παρίσι, Ρώμη, Φρανκφούρτη και Βρυξέλλες. «Ουδέποτε διακινήθηκε ευρέως. Μόνο στους κεντρικούς παίκτες. Σήμαινε ότι η στάση είχε σκληρύνει και ήταν ξεκάθαρο ότι το Grexit αποτελούσε εναλλακτική λύση. Πέρα από την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, το non-paper του Σόιμπλε προέβλεπε μεταφορά περιουσιακών στοιχείων του ελληνικού Δημοσίου ύψους 50 δισ. ευρώ σε Ταμείο ελεγχόμενο από τον ESM με έδρα το Λουξεμβούργο. Επρόκειτο για μια μαζική πώληση στα πρότυπα της ιδιωτικοποίησης των περιουσιακών στοιχείων του ανατολικογερμανικού κράτους μετά την πτώση του Τείχους. Τα έσοδα επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για τη σταδιακή αποπληρωμή του ελληνικού χρέους. Η πρόταση έμοιαζε σχεδιασμένη να προκαλέσει έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ.

Κάποιοι ηγέτες αμφέβαλλαν κατά πόσον ο Σόιμπλε σοβαρολογούσε. Ανώτατοι αξιωματούχοι της ΕΚΤ, της Κομισιόν και του ESM αντελήφθησαν, όμως, ότι ο Σόιμπλε δεν μπλοφάρει και ότι είχε αποφασίσει ότι η ευρωζώνη πρέπει να εκκαθαριστεί από την Ελλάδα. Ο ελιγμός της 10ης Ιουλίου του Σόιμπλε έσπασε ένα ταμπού ότι η συμμετοχή στην ευρωζώνη δεν είναι αμετάκλητη. Η αποκάλυψη τρόμαξε πολιτικούς σε όλη την Ευρώπη. Το έγγραφο Σόιμπλε δήλωνε ότι, σύμφωνα με τους κανόνες του ευρώ, δεν μπορεί να υπάρξει κούρεμα χρέους. Αν, όμως, η Ελλάδα έφευγε προσωρινά από το ευρώ, οι χειρονομίες για την απομείωση του ελληνικού χρέους θα μπορούσαν να γίνουν πολύ πιο γενναιόδωρες. Ηταν κάτι σαν δωροδοκία: θα σας πληρώσουμε για να φύγετε.

Η πρόταση Σόιμπλε για «time out» από το ευρώ, αφού έκανε τη δουλειά της, αποσύρθηκε. Αν υπήρχε συμφωνία, η Ελλάδα δεν θα έφευγε. Αν η Σύνοδος Κορυφής της 12ης Ιουλίου κατέληγε σε αποτυχία, έτσι κι αλλιώς αυτό θα ήταν το αποτέλεσμα. Στις 3.00 το πρωί της Δευτέρας 13 Ιουλίου, οι Γάλλοι και οι Ιταλοί είχαν ανησυχήσει. Επειτα από ημίωρη συζήτηση, ο Ολάντ και ο Ρέντσι αποφάσισαν ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ πάση θυσία. O Ρέντσι πήγε στη Μέρκελ και στον Τσίπρα και τους ικέτεψε να συμφωνήσουν. Στις 5.00 το πρωί, ο Τσίπρας ήταν χλομός και αμετακίνητος. Επί τρεις ώρες συζητούσαν για το ταμείο των 50 δισ. και δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν ούτε για τα νούμερα ούτε για τη δομή. Ο Τουσκ φοβήθηκε ότι προεδρεύει μιας ιστορικής αποτυχίας.

Στις 6.30 το πρωί ο Τσίπρας ζήτησε να εισέλθει ένα μέλος της ελληνικής αποστολής, ώστε να βοηθήσει στη σύνταξη του κειμένου της συμφωνίας. Στην αίθουσα μπήκε ο Γκλεν Κιμ, ο αμφιλεγόμενος βιετναμέζικης καταγωγής που έκανε τις τρέχουσες επίμαχες αποκαλύψεις. «Ηταν μια περίεργη παρουσία», είπε ένας ανώτατος αξιωματούχος. «Αλλά ήταν τόσο αργά, όλοι ήταν τόσο κουρασμένοι και αυτό ήταν απλά ένα ακόμη περίεργο». Υστερα από 20 χρόνια ως στέλεχος της Lehman Brothers, ο Κιμ είχε σταλεί στο Λονδίνο για να επιβλέψει την εκκαθάριση της τράπεζας στην Ευρώπη. Ως άνθρωπος με γνώση των λεπτομερειών της χρηματοπιστωτικής καταστροφής, είχε προσληφθεί στις αρχές της χρονιάς από τον Βαρουφάκη για να ενισχύσει τη διαπραγματευτική ομάδα. Τώρα βρισκόταν κοντά στη Μέρκελ, τον Τσίπρα, τον Τουσκ, τον Ολάντ και τον Τσακαλώτο για τα τελευταία αποφασιστικά βήματα. Επειτα από 17 ώρες κλεισμένοι στα κεντρικά γραφεία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, οι ηγέτες της ευρωζώνης τελικά συμφώνησαν. Στις 8.39 το πρωί, ο Βέλγος πρωθυπουργός Σαρλ Μισέλ ήταν ο πρώτος ηγέτης που έσπευσε στο τηλέφωνό του και έστειλε ένα μονολεκτικό μήνυμα «Συμφωνία». Στο τέλος, o Τσίπρας συνθηκολόγησε προσυπογράφοντας ένα σενάριο που γράφτηκε στο Βερολίνο, παραβαίνοντας τις προεκλογικές του δεσμεύσεις και παγιδεύοντας τη χώρα στην κόλαση.