Στροφή 180 μοιρών από τον πρωθυπουργό... Πριν από δύο εβδομάδες, σε συνέντευξή του ο κ. Τσίπρας άνοιγε την αγκάλη του προς τη Δημοκρατική Συμπαράταξη: «Θα χαιρόμασταν ειλικρινά αν έβρισκε ξανά τον προοδευτικό του προσανατολισμό, αλλά και το κουράγιο να ανοίξει έναν ειλικρινή και χωρίς προκαταλήψεις διάλογο με την κυβερνώσα Αριστερά, τον ΣΥΡΙΖΑ, για την προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης, μετά το τέλος των μνημονίων».

Την περασμένη Τετάρτη, όμως, ο πρωθυπουργός στη Βουλή εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά της κυρίας Γεννηματά: «Εσείς δεν μας είπατε ότι επιστρέψατε; Αφού επιστρέψατε, πού είστε εδώ να υπερασπιστείτε τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ της χρυσής περιόδου; Βεβαίως είναι επιλογή σας να θέλετε να ξαναστήσετε την παράταξή σας στα ίδια πρόσωπα, στα πρόσωπα εκείνα που αποτελούν την αιτία της κατάρρευσής σας. Εάν είναι επιλογή σας, τουλάχιστον μην το βάζετε στα πόδια».

Τι είχε μεσολαβήσει; Αρχικά, η αρνητική απάντηση του ΠΑΣΟΚ στο προσκλητήριο αγάπης του κ. Τσίπρα. Στην απάντηση υπήρχε, όμως, μια τελευταία παράγραφος: «Με την ευκαιρία να επισημάνουμε και πάλι ότι η διακυβέρνηση του κ. Τσίπρα και του ακροδεξιού συνεταίρου του έχει τόση σχέση με την Αριστερά, όση ο φάντης με το ρετσινόλαδο».

Η εξήγηση για τη θεαματική στροφή του πρωθυπουργού από τα μελλοντικά ειδύλλια στα οργισμένα αναθέματα βρίσκεται ακριβώς εδώ. Ο εναγκαλισμός της «κυβερνώσας Αριστεράς» με τον κ. Καμμένο έχει πολλαπλές παρενέργειες και στέλνει στις ελληνικές καλένδες τις κρυφές επιθυμίες του ΣΥΡΙΖΑ -αλλά και πολλών Ευρωπαίων «κεφαλών» της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας- για μια «ενάρετη» συμμαχία με τη Δημοκρατική Συμπαράταξη.

Το σφιχταγκάλιασμα με τον κ. Καμμένο -και οι αποκαλύψεις για τις πρωτοφανείς παρεμβάσεις του- περιόρισαν στο ελάχιστο εκείνες τις φωνές εντός του ΠΑΣΟΚ που δεν τους κακόπεφτε η πιθανή σύμπλευση στο όχι μακρινό μέλλον με το ΣΥΡΙΖΑ για να σωθεί ο τόπος... Θα έλεγε κανείς ότι τα κατορθώματα του υπουργού Αμυνας έγιναν ο καταλύτης ώστε να μετατραπεί το ρήγμα ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη σε... άβυσσο.

Ο πρωθυπουργός ξεμένει από επιλογές σε ό,τι αφορά το ενδεχόμενο εναλλακτικών συμμαχιών. Είναι, πλέον, υποχρεωμένος να βαδίζει μέχρι το τέλος χέρι-χέρι με τον κ. Καμμένο. Και αυτό ίσως εξηγεί την οξύτητα των αντιδράσεών του στη Βουλή, που στρέφονται πλέον όχι μόνο κατά του «παραδοσιακού» του αντιπάλου, της ΝΔ, αλλά και κατά ενός πιθανού συμμάχου «για την προοπτική της προοδευτικής διακυβέρνησης, μετά το τέλος των μνημονίων»...