Οι δραστηριότητες των λεγόμενων «αντιεξουσιαστών» ολοένα και αυξάνονται στο κέντρο της πόλης, στα πανεπιστήμια η βία από ομάδες νεαρών τραμπούκων έχει γίνει σύνηθες φαινόμενο, οι ληστείες σε διαμερίσματα και μονοκατοικίες δίνουν και παίρνουν, συμμορίες Ελλήνων και αλλοδαπών πληθαίνουν στον υπόκοσμο, όπου διακινούνται σε μεγάλη έκταση όπλα, χρήματα και σκληρά ναρκωτικά - όπως αποδεικνύεται από την ιδιαιτέρως αποτελεσματική δράση των αστυνομικών Αρχών τελευταίως.

Ολα τούτα έχουν την εξήγησή τους, κανένα μυστήριο δεν τα καλύπτει, κανένα μεγάλο μυστικό δεν κρύβεται πίσω τους. Η Αθήνα συγκεντρώνει (μάλλον «στριμώχνει») ατάκτως στην ευρύτερη περιφέρειά της περίπου τον μισό πληθυσμό της χώρας, έναν σημαντικό αριθμό οικονομικών μεταναστών χωρίς «χαρτιά» και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους. Και μια οξεία οικονομική κρίση διαρκείας έχει προκαλέσει βαθιά τραύματα στον κοινωνικό ιστό και απελπισία στους νέους, που παίρνουν από μια ζαλισμένη πολιτεία μόνον «υποσχέσεις» για ένα σκοτεινό μέλλον. Στις λαϊκές γειτονιές της πρωτεύουσας, όπου κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες τα δημόσια σχολεία παρέχουν χαμηλής ποιότητας εκπαίδευση και η μόρφωση απουσιάζει, χιλιάδες απελπισμένα και θυμωμένα παιδιά ζουν τη φτωχοποίηση των οικογενειών τους, ονειρεύονται μια καλή ζωή στα ξένα και κάποια από αυτά ακούνε και τις «σειρήνες» ενός μικρομεσαίου υποκόσμου που τους υπόσχεται εύκολο μαύρο χρήμα.

Μύρια κακά γεννά μια τέτοια συσσώρευση ανθρώπων σε μια μεγαλούπολη και μάλιστα σε χρόνια μιας εθνικής κρίσης χωρίς προηγούμενο. Σταδιακά, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Αθήνα διογκώθηκε ανεξέλεγκτα και πήρε τον χαρακτήρα ενός εποικιστικού μορφώματος, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς πρόνοιες για το μέλλον της. Η απόρριψη του πολεοδομικού σχεδίου Δοξιάδη έμελλε να κοστίσει πάρα πολύ ακριβά. Η θεαματική υποβάθμιση της ποιότητας ζωής σε αυτή την άσχημη τσιμεντωμένη πρωτεύουσα ήρθε αναπόφευκτα. Φυσιολογικά ήρθε και η αυξημένη εγκληματικότητα. Καμία πολιτική ηγεσία δεν ασχολήθηκε σοβαρά τις περασμένες δεκαετίες με την κατάσταση της Αθήνας, που έπαιρνε τις διαστάσεις εθνικού προβλήματος. Σήμερα η εγκληματικότητα και η εγχώρια «τρομοκρατία» εδώ κι εκεί τρομάζουν τους πολίτες. Αμήχανοι οι πολιτικοί, αποσπασματικά και σπασμωδικά προσεγγίζουν το πρόβλημα. Και η υπόθεση παίρνει ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις, καθώς μάλιστα η κρίση δεν λέει να υποχωρήσει. Χωρίς νόημα, φυσικά, τα κατά καιρούς «ξεσπάσματα» ανησυχιών από την πλευρά πολιτικών προσώπων και κομμάτων, μπροστά σε κάποια «ακραία περιστατικά». Και τα αστικά πολιτικά κόμματα και η Αριστερά ποτέ δεν ασχολήθηκαν με το μείζον αυτό πρόβλημα. Προφανώς δεν το θεώρησαν ποτέ γνησίως «πολιτικό». Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα. Γι’ αυτό και τα πράγματα διαρκώς χειροτερεύουν στην πόλη των Αθηνών, που τώρα εκδικείται αυτούς που την περιφρόνησαν, πολιτικούς και πολίτες.