Επί χάρτου, η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία δεν στερείται τίποτε. Συνταγματικά τής παρέχεται κάθε δυνατότητα για την εύρυθμη λειτουργία της. Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική εξουσία διαθέτουν το θεσμοθετημένο πλαίσιο της μεταξύ τους διάκρισης, ώστε η Δημοκρατία να διασφαλίζεται κατά τα προβλεπόμενα απ’ το Σύνταγμα. Ομως, όπως σε κάθε χώρα με δημοκρατικό πολίτευμα, έτσι και στην Ελλάδα, οι θεσμοί εμψυχώνονται από ανθρώπους. Δεν λειτουργούν μόνοι τους με μεταφυσικούς αυτοματισμούς. Οι σελίδες του Συντάγματος και των κανόνων του Δικαίου ούτε ομιλούν ούτε πράττουν για την υπεράσπισή τους. Αυτό είναι έργο ανθρώπων, είναι υποχρέωση των προσώπων και των συλλογικών οργάνων που θεσμικά θέτουν σε λειτουργία το πολίτευμα. Και σήμερα, στην Ελλάδα, φαίνεται ότι υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα με πρόσωπα που εμψυχώνουν τους θεσμούς της Δημοκρατίας.

Η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί αυτές τις ημέρες κατάπληκτη, όσο και ανήσυχη, μια έντονη διαμάχη μεταξύ της κυβερνήσεως και της Δικαιοσύνης, που συνοδεύεται αναπόφευκτα και με σχολιαστικές παρεμβάσεις πολιτικών κομμάτων. Οι εκπρόσωποι της εκτελεστικής εξουσίας δείχνουν, με τις δημόσιες συμπεριφορές τους, να μη συνειδητοποιούν πόσο επικίνδυνο είναι για τη λειτουργία της Δημοκρατίας να προκαλείται ρήγμα στη συνταγματική τάξη των τριών εξουσιών. Οι κυβερνώντες δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι η συστηματική και έντονη πολιτική «ερμηνεία» και ο επιθετικός σχολιασμός των αποφάσεων της Δικαιοσύνης, που τους «ενοχλούν», είναι πρακτική απαράδεκτη, που κλονίζει τα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος και την εμπιστοσύνη των πολιτών προς αυτό.

Μπορεί κατά καιρούς κάποιες συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις να κριθούν αρνητικά από πολίτες ή και από πολιτικούς. Ομως, οι εκπρόσωποι της εκτελεστικής εξουσίας οφείλουν να γνωρίζουν δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η αντίρρηση σε μια δικαστική απόφαση δεν μπορεί να αποτελεί τη βάση για μια ευθεία πολιτική ρήξη με το όλο δικαστικό σύστημα. Δεύτερον, ότι το ίδιο το σύστημα απονομής Δικαίου διαθέτει τους τρόπους για «διορθώσεις», όπου αυτό είναι νομικά εφικτό. Και ας μη λησμονείται ότι και η διατύπωση περί «προσβολής του κοινού περί δικαίου αισθήματος», γνήσιο τέκνο του ίδιου του Δικαίου είναι.

Ολοι όσοι σήμερα δημοσίως συμπλέκονται στη δημόσια σκηνή ταλαιπωρώντας τη Δικαιοσύνη καλό θα ήταν θα ανατρέξουν στα λόγια αυτά του Alexis de Tocqueville από το μνημειώδες έργο του «Δημοκρατία στην Αμερική»:

«Η έννοια του δικαίου είναι απλώς η έννοια της αρετής εντεταγμένη στον πολιτικό κόσμο. (...) Δεν υπάρχουν μεγάλοι άνθρωποι χωρίς αρετή και δεν υπάρχουν μεγάλα έθνη, θα μπορούσα να προσθέσω πως δεν υπάρχει καν κοινωνία, χωρίς τον σεβασμό του Δικαίου».