Η κυβέρνηση διακατέχεται σε όλα τα ζητήματα από έναν βολονταρισμό και από μια ευκαιριακή-επιφανειακή προσέγγιση των ζητημάτων. Συνήθως αυτό γίνεται με επικοινωνιακούς όρους, με στόχο την πρόσκαιρη δημιουργία εντυπώσεων. Ας δούμε, για παράδειγμα, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το ζήτημα της εξόδου στις αγορές. Με το που είδαν το φως της δημοσιότητας τα πρώτα θετικά στοιχεία, απόρροια της υπερφορολόγησης, ετοιμάζεται να κάνει το επόμενο βήμα. Χωρίς, όπως φαίνεται, να έχει σταθμίσει όλα τα δεδομένα και να έχει εξετάσει τις παρενέργειες μιας πιθανής αρνητικής εξέλιξης. Δεν γνωρίζουμε αν θα αποδειχθεί «έξοδος κινδύνου», όπως σημείωσε μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα, ωστόσο η επιλογή αυτή προκαλεί αντιδράσεις ανθρώπων που γνωρίζουν καλά το ζήτημα. Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος με προσεκτικό τρόπο ζήτησε να μην υπάρξει βιασύνη και αντ’ αυτού να συγκεντρώσουμε χρήματα από την περαιτέρω αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Ο κ. Στουρνάρας μιλάει για τουλάχιστον δύο αποκρατικοποιήσεις, χωρίς να υπεισέρχεται στο αν αυτές θα έχουν να κάνουν με την ενέργεια ή με όποιον άλλο κλάδο. Το ίδιο επεσήμανε και η έμπειρη οικονομολόγος Μιράντα Ξαφά, χαρακτηρίζοντας λανθασμένη επιλογή μια ευκαιριακή έξοδο στις αγορές. Σε αντίστοιχο κλίμα κινήθηκε και ο διευθύνων σύμβουλος της Εθνικής, Γιώργος Φραγκιαδάκης, υπογραμμίζοντας ότι η έξοδος της χώρας στις αγορές «χρειάζεται να γίνει με τρόπο και συνθήκες που να υποθάλπουν μια διατηρησιμότητα».

Επί της ουσίας είναι σαν να έχει γυρίσει το ρολόι του χρόνου τρία χρόνια πίσω. Οταν η κυβέρνηση Σαμαρά είχε πραγματοποιήσει τις πρώτες απόπειρες εξόδου στις αγορές και ο ΣΥΡΙΖΑ τότε την κατήγγειλε! Μεταξύ άλλων υποστήριζαν ότι μια τέτοια επιλογή επιταχύνει τον ρυθμό αύξησης του ήδη µη βιώσιµου χρέους και αποτελεί μέρος του σχεδίου για το τρίτο Μνημόνιο! Εντέλει, το τρίτο Μνημόνιο ψηφίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να αποδειχθεί με καθυστέρηση ότι χάθηκαν κυριολεκτικά τρία χρόνια, με το κόστος να υπολογίζεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Είναι το κόστος του «φροντιστηρίου» των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και της, κατά Δραγασάκη, βίαιης ωρίμανσης.

Το πρόβλημα, ωστόσο, με την κυβέρνηση είναι ότι δεν μαθαίνει από τα λάθη της ή και από τα λάθη των προκατόχων της. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι το πρόσκαιρο όφελος. Ούτε καν το πραγματικό, αλλά των εντυπώσεων.